مشکلات زیرپوستی صنعت غذا در مازندران؛ دست و پای تولید بسته است

به گزارش وبسایت مهرنیوز،

اتاق فکر فعالان صنایع غذایی و دارویی استان در پرتو ظرفیت‌های عظیم تولیدات کشاورزی و زیرساخت‌های قدرتمند صنایع غذایی مازندران، در مسیر توسعه صنعت غذا با چالش‌های جدی رو به رو هستند. فعالان این صنعت معتقدند که ایجاد پیوند مؤثر میان صنعت، دانشگاه و سیاست‌گذاری‌های اقتصادی، نقشی حیاتی در امنیت غذایی کشور دارد، لیکن این پیوند همچنان زیر سایه مشکلات بانکی، سامانه‌های ناکارآمد، تعرفه‌های نامتعارف انرژی و سیاست‌های متغیر قرار دارد.

مازندران به‌عنوان یکی از قطب‌های اصلی کشاورزی و صنایع غذایی ایران، سالانه بیش از یک میلیون تن برنج، نزدیک به دو میلیون تن مرکبات و حجم قابل‌توجهی از محصولات باغی و زراعی تولید می‌کند. این ظرفیت، بخش مهمی از آن در زنجیره صنایع غذایی و تبدیلی استان به ارزش افزوده و اشتغال تبدیل می‌شود. درحالی که در استان ۵۴۰ واحد فعال صنایع غذایی وجود دارد، ۳۸۵ واحد از آنها پروانه بهره‌برداری رسمی دارند و به‌طور مستقیم برای حدود ۲۵ هزار نفر اشتغال ایجاد کرده‌اند.

با وجود این ظرفیت، فعالان صنعت غذا معتقدند که این ظرفیت بزرگ هنوز نتوانسته تمام توان خود را در سطح ملی و صادراتی نشان دهد. واحدهای تولیدی استان در همه بحران‌ها از نوسانات اقتصادی تا مشکلات تأمین مواد اولیه، پای کار تولید ایستاده‌اند. سعید باقری مرمتی رئیس انجمن صنایع غذایی و دارویی مازندران در این باره تأکید کرده است که واحدهای تولیدی استان در همه شرایط، از بحران‌های اقتصادی تا مشکلات تأمین مواد اولیه، پای کار تولید ایستاده‌اند.

رئیس انجمن صنایع غذایی و دارویی مازندران در این‌باره تصریح کرده است که دستگاه‌های تصمیم‌گیر در صدور پروانه‌ها، تخصیص ارز، تعیین تعرفه‌ها و ارائه تسهیلات بانکی باید نقش حمایتی واقعی‌تری ایفا کنند. او také تأکید کرده است که سیاست‌های انقباضی بانکی برای کنترل تورم تنها زمانی اثرگذار است که بخش تولید را زمین‌گیر نکند، چراکه تولیدکننده بدون نقدینگی نمی‌تواند تولید را ادامه دهد.

باقری مرمتی همچنین از موازیکاری سازمان‌های نظارتی مانند استاندارد و غذا و دارو انتقاد کرده و گفته است که موازی‌کاری‌های اداری و سامانه‌های متعدد نه‌تنها سرعت فعالیت تولیدکنندگان را کاهش می‌دهد بلکه بعضاً مسیر سرمایه‌گذاری را نیز مختل می‌کند.

رئیس انجمن صنایع غذایی مازندران همچنین تأکید کرده است که در کنار تلاش‌ها، مشکلات جدی نیز وجود دارد. مشکلاتی که از صدور پروانه‌های ساخت گرفته تا تعرفه‌های صادراتی، حمل‌ونقل، تسهیلات بانکی و قوانین خلق‌الساعه کار را برای تولیدکنندگان دشوار کرده است.

عبدالعلی طهماسبی فعال در صنعت طیور مازندران نیز از مشکلات جدی انرژی، تعرفه‌های نامتعارف گاز و برق و تأثیر مستقیم آن بر هزینه تولید سخن گفته است. وی همچنین تأکید کرده است که محاسبه قیمت گاز بر اساس خوراک پتروشیمی و دریافت حق ترانزیت برق، فشار مضاعفی بر صنایع وارد می‌کند و باعث کوچک‌تر شدن سبد غذایی خانوار می‌شود.

طهماسبی همچنین از برخی تصمیم‌های دستوری مانند محدودیت خرید یک شرکت به پنج تن لوبیا انتقاد کرده است و معتقد است که تولیدکننده تاجر نیست و نمی‌توان او را با چنین سیاست‌هایی در مسیر فعالیت وابسته و ناپایدار کرد. وی همچنین تأکید کرده است که طرح‌هایی که باید فوراً پروانه ساخت بگیرند، ماه‌ها میان ادارات معطل می‌مانند و همین موضوع تولید را عقب می‌اندازد.

نگاه موجود تولید را محدود می‌کند
طهماسبی همچنین تأکید کرده است که زمانیکه به یک شرکت اعلام می‌شود «اجازه ندارید بیشتر از پنج تن لوبیا وارد کنید، این یعنی نگاه موجود نه تنها تولیدمحور نیست بلکه تولید را محدود می‌کند. او همچنین تأکید کرده است که بانک‌ها باید سیاست انقباضی را کنار بگذارند؛ زیرا تولیدکننده مقصر تورم نیست و نباید هزینه ناکارآمدی سیاست‌ها را بپردازد.

سیاست‌های دستوری، تعرفه‌های ناهماهنگ، ارز ترجیحی و سیاست‌های انقباضی بانک‌ها به اعتقاد فعالان اقتصادی