روایتی از نسلی که عشق را بنا میکرد و دغدغه پیش پرداخت نداشت!
خانهای تاریخی در دل کویر ایران، روایتگر داستانی از عشق و معماری است. بیش از ۱۵۰ سال پیش، سید مهدی نطنزی که به بروجردی مشهور بود، قصد ازدواج با دختر سید جعفر طباطبایی، تاجر نامدار کاشان را داشت. پدر دختر شرطی دشوار تعیین کرد: داماد باید خانهای همتراز و مشابه با خانه پدری دختر (خانه طباطباییها) بسازد.
این شرط، نقطه آغاز ساخت یکی از باشکوهترین و پرجزئیاتترین خانههای تاریخی ایران بود. استاد علی مریم کاشانی، معمار این بنا بود که ساخت آن ۱۸ سال به طول انجامید. خانه دارای بادگیرهای بلند، نقاشیهای ارزشمند استادانی مانند صنیعالملک و کمالالملک و تزئینات بسیار ظریفی است که حتی پس از گذشت بیش از یک قرن، تحسین هر بازدیدکنندهای را برمیانگیزد.
دیوارهای داخلی این خانه با داستانهای عاشقانه ادبیات فارسی از جمله لیلی و مجنون، خسرو و شیرین، و یوسف و زلیخا مزین شدهاند. این نقوش، خود روایتگر عشقی هستند که پایه و اساس ساخت بنا بود. خانه بروجردیها اکنون نه تنها نمادی از هنر معماری دوره قاجار به شمار میرود، بلکه پیامی از جاودانگی عشق راستین را منتقل میکند.
از ویژگیهای منحصربهفرد این بنا میتوان به معماری چشمگیر آن به سرپرستی استاد علی مریم کاشانی اشاره کرد. نقاشیهای دیواری اثر استادان بزرگی چون کمالالملک، بادگیرهای بلند و تزئینات بینظیر گچبری و آینهکاری نیز از دیگر خصوصیات بارز خانه بروجردیها است. همچنین، داستانهای عاشقانه فارسی بر دیوارهای اتاقها نقش بستهاند. این مجموعه تاریخی بازسازی شده و اکنون پذیرای بازدیدکنندگان از نقاط مختلف جهان است.
خانه بروجردیها امروز به عنوان گنجینهای از تاریخ، هنر و عشق، در فهرست میراث ملی ایران به ثبت رسیده است. داستان عشق و شرط دشوار آن، برای همیشه در معماری باشکوه این بنا جاودانه باقی مانده است.
منبع: متن اصلی
