اینگونه شاکر حضور مردم باشیم.
به گزارش اویم شاهانه به نقل از وبسایت تابناک، تشکر وسپاس از اعمال نیکو، ریشه در فطرت آدمی وصفات انسانی دارد و از آموزههای اصیل قرانی وحدیثی است و در سه مرتبه قلبی، زبانی و عملی قابل انجام است دو مرتبه اول و دوم آن روشن است و نیازمند توضیح نیست اما در مرتبه سوم اهمیت موضوع آنجاست که رابطه معناداری بین شکر نعمت و تداوم آن وجود دارد به گونهای که اگر درستی انجام نشود نعمت ضایع شده و نتیجه عکس میدهد و بدل به کفران نعمت میشود.
باری امروز همه ناظرین منصف و آگاه به جامعه ایران معترفند که ملت عزیز ایران در شرایط خاص فعلی برای صدمین بار بلکه بیش از دهمین خود را به ایران و جمهوری اسلامی اداء کردند و با هشیاری تمام، دشمن آمریکائی- صهیونی را ناکام گذاشتند و درستی تحلیلهای دشمنان را برهم زدند و اگرچه حق اعتراض به تصمیمات و برنامهها و مدیریت کشور را محفوظ داشتند ولی با محض مشاهده سوء استفاده خصم، صف خود را از آنان جدا کرده و یکپارچه مقابلشان متحد شده و صحنه جاویدان و بیمانند خروش ۲۲ دیماه ۱۴۰۴ را خلق کردند و تکلیفی به نام شکر عملی بر دوش همگان مخصوصاً حاکمان و مسئولان نهادند. حال سوال این است که شکر عملی این تصمیم و اقدام به هنگام مردم که مصداق تمام نعمت الهی و ملی است چیست؟ و چه باید کرد؟
۱- همان گونه که در پیام مقام معظم رهبری نیز آمده است همه مسئولین از صدر تا ذیل باید خاضعانه مقابل ملت سر تعظیم فرود آورده و برای انجام درخواست ملت و تحقق اهداف انقلاب عزم خود را جزم نموده و طرحی نو در اندازند تا پاسخی درخور به پیام مقاومت مردم داده شوند.
۲- اعتراضات در یک نظام اجتماعی و در تعامل مردم با حکومت امری طبیعی است و یک نوع هشداری است از طرف ملت به حاکمیت و فرصتی است برای بازاندیشی حکومت در روشهای خود. واقعاً چرا تاکنون در استفاده از این فرصت ناتوان بودهایم؟ تجربه مدیریت اعتراضات و تعارضات در سایرجوامع نشان از نوعی راهکار است، اما در اینجا فرصت بنا به دلایل مختلف به تهدید تبدیل میشود. لازم است بیدرنگ نهادینهسازی فرایند اعتراض مطمح نظر باشد.
۳- حادثه اخیر نشان داد دشمن در عزم شوم خود جدی است و همچنان در کمین فرصتها و زمینههای شورش و بلوا است. طبیعی است که این زمینهها باید از بین برود. زمینههای چون فقر، بیعدالتی، ناکارامدی در حکمرانی، عدم مشارکت حداکثری در امور و همه مهمترین موارد که تولید نارضایتی میکند، نگارنده مدتهاست مفهوما و مصداقا موضوع فساد و پیامدهای آن را در نوشتههای خود گوشزد میکند.
۴- در این حادثه مردم فهیم ایران نشان دادند که امنیت کشور برایشان مهم است و حاضرند سایر مسائل و گلههای را کنار بگذارند و امنیت ملی را پاس بدارند. بخشی از این امنیت رهنیت تلاش شبانهروزی و خستگیناپذیر نیروهای گمنام اطلاعاتی، امنیتی، دفاعی، نظامی و انتظامی کشور است که از ایران اسلامی همچون دژ مستحکم محافظت میکند. این قدرت همچنان باید تقویت شود تا دشمنان جرات وسوسه حمله به این سرزمین را از سرخود بیرون کنند. این را هم باید اذعان کرد که تجربه جنگ دوازده روزه و اخیر نشان داد بخش اطلاعات کشور در امور فراسرزمینی در رصد برنامه و فعالیتهای دشمنان و نفوذیهای آنان نیازمند بازاندیشی و اقدامهای پیشدستانه است. کشوری مثل ایران که پانزده همسایه دارد و از مرزهای چالشی برخوردار است نیازمند رصد هوشمندانه و فنآورانه قوی است تا شاهد این حجم از ورود کالاهای قاچاق و سلاح به کشور نباشیم. هرچند موضوع قاچاق معلول عوامل دیگری است که چه بسا از چشم نظام اطلاعاتی پوشیده است.
۵- حضور مردم در ۲۲ دیماه یکبار دیگر مشارکت ملی را به نمایش گذاشت و این نمایش باید بههرحال کم و کیفا ارتقاء یابد. البته هستند گروهها و اقشار که بنا به لایهای بر سر نظام حکمرانی بر سر مهر نیستند در این فضای همدلی فرصت را غمانگیز شمرده و بر سبیل شریعت سمحه و سهله برای زدودن کدورتها پنجره نسیم گذاشت و عفورا نسبت به این افراد و گروهها بگشاییم و بیش از گذشته وحدت و قدرت ملی را تقویت کنیم.
۶- صحنه ناخوشایند اغتشاشات اخیر حضور برخی نوجوانان و جوانان ایرانی بود که بلاشک تحت تأثیری افضای مجازی و روایتهای غلط از وضعیت ایران و دلخوشی کاذب به وعدههای سراب مآب دشمن به این وادی کشانده شدهاند. نسل جوان امروز ما که دوران ستم شاهی پهلوی را راندیده، فناوریهای موجود فرصت اندیشیدن را از او گرفته، گرفتار سیاه نماییهای شبکه پروپاگاندای امپریالیزم رسانهای است. بیش از هر قشر دیگر نیازمند توجه و دیده شدن هست بنابراین نقش بخش آموزش و فرهنگ نظام حکمرانی باید چاره اندیشی کند و حرف در این باره زیاد است. به فرصت دیگر وا مینهیم.
۷- نقطه کانونی در اجتماعات، اعتراضات و اغتشاشات اخیر بازار کسب و کار و افزایش نرخ ارز و طلا و قیمت کالاها بود. این زمینه به گفته اکثر کارشناسان بیشتر تحت تأثیر راهبردها و تدابیر داخلی است تا تحریمهای بینالمللی، که آن هم نقمت است. در چنین شرایطی نظارت بر محیط کسب و کار فوقالعاده اهمیت دارد. بخشی از شرایط فعلی معلول عدم نظارت بر بازار است. متاسفانه فرهنگ اعتماد به افراد بدون پایش آنان، نوعی از رفتار در نظام حکمرانی ما است. در حالی که اعتماد خوب است، ولی نظارت به همه امور و افراد واجب است.
دیدگاه شما برای ما ارزشمند است؛ نظرات و تحلیلهای خود را درباره این خبر با ما در میان بگذارید.
